فارکس چیست و چطور کار می‌کند؟ راهنمای جامع بازار ارز برای مبتدیان

چرا فهمیدن سازوکار فارکس مهم است؟

وقتی در یک برنامه روی «خرید» یا «فروش» ارز می‌زنید، دقیقاً چه چیزی معامله می‌شود؟ جواب به نوع قرارداد بستگی دارد. شاید ارز واقعی بخرید، شاید با یک طرف‌حساب وارد قرارداد خارج از بورس شوید، یا ابزار بورسی معامله کنید. پیش از سفارش، نوع ابزار و طرف قرارداد را از مشخصات محصول بخوانید.

تبدیل ارز برای سفر یا پرداخت یعنی تهیه‌ی پولی که برای هزینه‌ای مشخص نیاز دارید؛ مثلاً ارز می‌گیرید تا بهای اقامت را بپردازید. معامله‌گری برای بهره‌گرفتن از تغییر نرخ است: موقعیت می‌گیرید و اثر بالا یا پایین‌رفتن قیمت را بر نتیجه‌ی خود می‌سنجید. این تفاوت کمک می‌کند خرید ارز برای مصرف را با معامله‌ی قراردادی یکی نگیرید.

برای این راهنما، آشنایی مقدماتی با بازارهای مالی کافی است؛ یعنی بدانید قیمت و سفارش چه معنایی دارند. معامله‌گری با سرمایه‌گذاری فرق دارد: معامله‌گری روی مدیریت یک موقعیت و تغییرات قیمت تمرکز دارد، اما سرمایه‌گذاری با نگهداری دارایی و هدفی بلندمدت‌تر تعریف می‌شود. در هر دو، پیش از اقدام باید روشن باشد چه چیزی در اختیار دارید و چه هزینه‌ای می‌پردازید.

هدف این آشنایی پیش‌بینی حرکت بعدی بازار نیست؛ هدف، فهم قرارداد و محاسبه‌ی اثر تغییر قیمت بر موقعیت شماست. پیش از سفارش، این سه مورد را روشن کنید: چه قراردادی می‌خرید یا می‌فروشید، تغییر قیمت چه اثری بر نتیجه دارد، و چه هزینه‌هایی به معامله تعلق می‌گیرد. در بخش محاسبه‌ی سودوزیان، این اثر با یک مثال گام‌به‌گام بررسی می‌شود.

فارکس چیست و چه کسانی در آن حضور دارند؟

فارکس یعنی بازار تبادل ارزها؛ نامش از «Foreign Exchange» می‌آید. در این بازار یک ارز با ارز دیگر معامله می‌شود. برای نمونه، شرکتی برای پرداخت هزینه‌ی واردات، پول خودش را به ارز موردنیاز فروشنده تبدیل می‌کند. فارکس چند کاربرد دارد: پوشش ریسک، یعنی کم‌کردن اثر تغییر نرخ بر پرداخت یا درآمد آینده؛ پرداخت تجاری، یعنی فرستادن یا دریافت ارز در یک معامله؛ تبدیل ارز، یعنی عوض‌کردن یک پول با پول دیگر برای استفاده؛ و معامله‌گری، یعنی بازکردن موقعیت برای کسب سود از تغییر نرخ.

حاضران بازار نیازها و نقش‌های متفاوتی دارند. بانک‌ها برای مشتریان و نیازهای خودشان ارز مبادله می‌کنند و با سایر مؤسسات مالی طرف معامله می‌شوند. شرکت‌ها برای پرداخت به تأمین‌کنندگان خارجی یا تبدیل درآمد صادراتی وارد بازار می‌شوند. بانک‌های مرکزی برای اجرای سیاست پولی، مدیریت ذخایر یا اثرگذاری بر شرایط ارزی فعالیت می‌کنند. معامله‌گران نهادی و خرد هم وارد بازار می‌شوند؛ بانک‌ها، کارگزاران و دیگر ارائه‌دهندگان خدمات خرد، بسته به مدل فعالیتشان، قیمت و امکان ثبت سفارش را به مشتری می‌دهند.

در تصویر بالا، مسیر از نیاز به ارز شروع می‌شود و تا اجرا و تسویه‌ی معامله ادامه دارد؛ همه‌ی شرکت‌کنندگان یک کار را انجام نمی‌دهند و لزوماً مستقیم با هم معامله نمی‌کنند. بازار جهانی ارز عمدتاً خارج از بورس است: معامله‌ها میان طرف‌های مختلف، مثل بانک‌ها، مؤسسات مالی و مشتریانشان، با قیمت و شرایطی انجام می‌شود که به نوع رابطه و قرارداد بستگی دارد. پیش از معامله حتماً مشخص کنید چه چیزی می‌خرید: ارز واقعی، قرارداد خارج از بورس یا ابزار بورسی.

برای شروع، نام پلتفرم به‌تنهایی کافی نیست؛ قرارداد مشتری را بررسی کنید و ببینید سفارش چگونه اجرا می‌شود و طرف‌حساب شما کیست. اگر فقط می‌خواهید نرخ ارزها را دنبال کنید، ابزار «قیمت زنده‌ی طلا و ارز» کریپکس برای مشاهده‌ی قیمت‌هاست؛ مشاهده‌ی نرخ به‌تنهایی به معنی دسترسی به بازار یا انجام معامله نیست.

بازار خارج از بورس چه تفاوتی با بازار متمرکز دارد؟

بازار خارج از بورس (OTC) بورس مرکزی و دفتر سفارش واحد ندارد. طرف‌حساب و محل اجرای سفارش شما به قرارداد و ارائه‌دهنده بستگی دارد. پس همه‌ی این معاملات را یکسان و متمرکز نبینید. در قرارداد معامله‌شده در بورس، سفارش از مسیر همان بورس و طبق قواعد آن ثبت و اجرا می‌شود.

در تصویر بالا تفاوت مسیر سفارش دیده می‌شود. در بازار خارج از بورس، ارائه‌دهنده قیمت را اعلام می‌کند؛ ممکن است خودش طرف معامله باشد یا سفارش را به جای دیگری بفرستد. پیش از معامله از متن قرارداد بفهمید با چه کسی قرارداد می‌بندید و سفارش کجا اجرا می‌شود. نام یکسان ابزار، ساختار اجرا را مشخص نمی‌کند.

قیمت و شفافیت سفارش

مظنه‌ای که در بازار خارج از بورس می‌بینید، همان قیمت اعلامی آن ارائه‌دهنده است، نه نرخ یگانه‌ی کل بازار. قیمت خریدوفروش، نقدشوندگی و شرایط اجرای سفارش میان ارائه‌دهندگان فرق دارد. در بورس، سفارش‌ها و معاملات طبق قواعد همان بورس ثبت و نمایش داده می‌شوند. دامنه‌ی اطلاعات قابل‌مشاهده هم به بازار و ابزار بستگی دارد.

برای مقایسه، شرایط اجرای یک قرارداد یکسان و قیمت خریدوفروش را نزد چند ارائه‌دهنده ببینید. اختلاف مظنه به‌تنهایی نشان نمی‌دهد کدام قیمت مرجع بازار است. ابزار «قیمت زنده‌ی طلا و ارز» کریپکس برای دیدن قیمت‌های اعلامی کاربرد دارد، اما جای بررسی قرارداد و شرایط اجرای سفارش را نمی‌گیرد.

قیمت جفت‌ارز را چطور بخوانیم؟

هر جفت‌ارز از دو بخش ساخته می‌شود: ارز پایه اول و ارز مظنه دوم. جفت را از چپ به راست بخوانید؛ در EUR/USD یورو ارز پایه است و دلار آمریکا ارز مظنه. نرخ جفت نشان می‌دهد یک یورو چند دلار ارزش دارد، نه برعکس.

ارز پایه چیزی است که نرخ برایش بیان می‌شود؛ ارز مظنه واحدی است که ارزش آن را نشان می‌دهد. اگر نرخ جفت‌ارز بالا برود، ارز پایه نسبت به ارز مظنه گران‌تر شده است. همیشه جفت را همین‌طور بخوانید: ارز پایه اول، ارز مظنه دوم.

قیمت خریدوفروش و فاصله‌ی آن‌ها

ارائه‌دهنده دو قیمت می‌دهد: قیمت خریدِ ارائه‌دهنده یعنی قیمتی که با آن ارز پایه را از شما می‌خرد؛ قیمت فروشِ ارائه‌دهنده یعنی قیمتی که با آن به شما می‌فروشد. در قیمت خرید او، شما می‌فروشید؛ در قیمت فروش او، شما می‌خرید. بعضی پلتفرم‌ها این نام‌گذاری را از دید مشتری می‌نویسند، پس پیش از ثبت سفارش بررسی کنید قیمت نمایش‌داده‌شده مربوط به کدام طرف است.

فاصله‌ی میان این دو قیمت را فاصله‌ی خریدوفروش (Spread) می‌نامند و یکی از هزینه‌های معامله است. اگر قیمت خرید ارائه‌دهنده پایین‌تر از قیمت فروش او باشد، ورود و خروج فوری همان لحظه با زیان همین فاصله همراه است. برای سنجش هزینه‌ی کامل معامله، این فاصله را همراه کمیسیون و هزینه‌ی نگهداری حساب کنید.

پیپ و تغییر قیمت

تغییر نرخ را با واحدهای کوچک قیمت می‌سنجند؛ یکی از رایج‌ترین آن‌ها «پیپ» (Pip) است. اندازه‌ی پیپ به جفت‌ارز بستگی دارد: در بسیاری از جفت‌ها یک پیپ برابر ۰٫۰۰۰۱ است و در جفت‌های دارای ین ژاپن معمولاً ۰٫۰۱. بعضی پلتفرم‌ها یک رقم اعشاری اضافه هم نشان می‌دهند که کوچک‌تر از پیپ است، پس شیوه‌ی نمایش همان پلتفرم را پیش از محاسبه بررسی کنید.

برای ادامه، مقاله‌ی «ارز پایه، ارز مظنه و تبدیل ارز» را بخوانید تا با روش تبدیل مبلغ میان دو ارز آشنا شوید. برای دیدن مظنه‌ها، از ابزار قیمت زنده‌ی طلا و ارز کریپکس استفاده کنید.

مثال گام‌به‌گام: تغییر قیمت چه اثری بر سودوزیان دارد؟

فرض کنید قیمت ورود ۱٫۱۰۰۰ است و قیمت خروج ۱٫۱۰۵۰، با اندازه‌ی موقعیت خرید ۱۰٬۰۰۰ واحد ارز پایه. در این مظنه، هر عدد یعنی یک واحد ارز پایه چند واحد ارز مظنه می‌ارزد. اختلاف قیمت را در اندازه‌ی موقعیت ضرب می‌کنیم تا سود یا زیان ناخالص به ارز مظنه به دست بیاید.

همان‌طور که در تصویر بالا می‌بینید، فرمول موقعیت خرید این است: (قیمت خروج − قیمت ورود) × اندازه‌ی موقعیت. با جای‌گذاری عددهای مثال: (۱٫۱۰۵۰ − ۱٫۱۰۰۰) × ۱۰٬۰۰۰ = ۵۰ واحد ارز مظنه. یعنی تغییر قیمت به‌اندازه‌ی ۰٫۰۰۵۰، برای این اندازه‌ی موقعیت، ۵۰ واحد ارز مظنه سود ناخالص ساخته است.

چون قیمت خروج از قیمت ورود بالاتر است، نتیجه برای موقعیت خرید مثبت می‌شود. توجه کنید اندازه‌ی موقعیت برحسب ارز پایه است، اما نتیجه‌ی ضرب برحسب ارز مظنه به دست می‌آید. برای خواندن درست نتیجه، واحد پول ارز مظنه‌ی جفت‌ارز را هم مشخص کنید؛ عدد ۵۰ بدون آن معنای مشخصی ندارد.

در موقعیت فروش، جهت اختلاف قیمت برعکس می‌شود. کاهش قیمت به نفع فروشنده است و افزایش قیمت به او زیان می‌زند. اختلاف قیمت ورود و خروج را در اندازه‌ی موقعیت ضرب کنید: افت قیمت نتیجه‌ی مثبت می‌دهد و رشد قیمت نتیجه‌ی منفی.

پیش از ثبت سفارش، اندازه‌ی موقعیت را برحسب ارز پایه یادداشت کنید و واحد نتیجه را برحسب ارز مظنه بنویسید. سپس جهت معامله را با تغییر قیمت مقایسه کنید: خرید با افزایش قیمت هم‌جهت است و فروش با کاهش آن. این سه مورد—اندازه‌ی موقعیت، واحد پول نتیجه و جهت تغییر قیمت—را کنار محاسبه نگه دارید تا سود ناخالص را با مبلغ نهایی اشتباه نگیرید.

سفارش‌ها و هزینه‌های معامله چگونه عمل می‌کنند؟

سفارش بازار (Market Order) در بهترین قیمت موجود اجرا می‌شود. سرعت اجرا مهم‌تر از قیمت دقیق است. در سفارش محدود (Limit Order) خودتان قیمت را تعیین می‌کنید: سفارش خرید فقط در آن قیمت یا پایین‌تر اجرا می‌شود، سفارش فروش فقط در آن قیمت یا بالاتر. سفارش محدود قیمت را کنترل می‌کند، اما اجرا شدنش تضمینی نیست.

اگر نمی‌خواهید خریدتان از یک سقف قیمتی بالاتر برود، سفارش محدود بگذارید. اگر اجرای سریع مهم‌تر است، سفارش بازار بگذارید و قیمت نهایی را بعد از اجرا ببینید. ابزار قیمت زنده‌ی طلا و ارز کریپکس برای دیدن مظنه‌ها مفید است. فقط قیمت نمایش‌داده‌شده را با قیمت واقعی اجرای سفارش اشتباه نگیرید.

حد سفارش با حد توقف فرق دارد

حد سفارش قیمتی است که خودتان برای خرید یا فروش می‌پذیرید. حد توقف (Stop Order) با رسیدن قیمت به سطح فعال‌سازی، یک سفارش تازه وارد بازار می‌کند؛ معمولاً برای شروع یا بستن یک موقعیت استفاده می‌شود. فعال‌شدنش به‌تنهایی قیمت اجرای مشخصی را تضمین نمی‌کند. اگر حد توقف به سفارش محدود تبدیل شود، آن هم محدودیت قیمت دارد و ممکن است اصلاً اجرا نشود.

پیش از تصمیم‌گیری، هزینه‌ی رفت‌وبرگشت را حساب کنید: فاصله‌ی خریدوفروش، کمیسیون و هزینه‌ی نگهداری را با هم جمع بزنید. فاصله‌ی خریدوفروش یعنی تفاوت قیمت خرید و فروش در مظنه. کمیسیون هزینه‌ی هر معامله است. هزینه‌ی نگهداری برای باز ماندن موقعیت در طول زمان گرفته می‌شود. ساختار و مقدار دقیق این هزینه‌ها را در قرارداد همان ارائه‌دهنده ببینید.

چک‌لیست پیش از ثبت سفارش

1. نوع قرارداد را مشخص کنید: ارز واقعی، قرارداد خارج از بورس یا ابزار بورسی؛ نام دکمه‌ی «خرید» یا «فروش» به‌تنهایی نوع دارایی یا شیوه‌ی اجرای قرارداد را نشان نمی‌دهد.
2. نوع سفارش و قیمت اجرای موردقبول را تعیین کنید؛ بدانید سفارش بازار قیمت را محدود نمی‌کند و سفارش محدود ممکن است اجرا نشود.
3. اندازه‌ی موقعیت را با توان تحمل زیان خود بسنجید و پیش از سفارش، حداکثر زیان پولی قابل‌قبول و فاصله‌ی قیمت ورود تا حد خروج را مشخص کنید.
4. فاصله‌ی خریدوفروش، کمیسیون و هزینه‌ی نگهداری را جمع کنید؛ سپس شرایط خروج، از جمله سطح فعال‌سازی حد توقف و نوع سفارش خروج، را بررسی کنید.

اهرم و وجه تضمین چه اثری بر موقعیت دارند؟

وجه تضمین پولی است که برای باز نگه‌داشتن یک موقعیت کنار می‌گذارید؛ نه بهای کامل خرید ارز. در معامله‌ی اهرمی، ارزش موقعیت از وجه تضمین بیشتر است. اهرم نشان می‌دهد ارزش موقعیت چند برابر وجه تضمین است. مثلاً اهرم ۱۰ یعنی ارزش موقعیت ۱۰ برابر وجه تضمین است.

اندازه‌ی موقعیت با موجودی حساب فرق دارد

موجودی حساب پولی است که در حساب دارید. اندازه‌ی موقعیت، ارزش قراردادی است که باز کرده‌اید. این دو را یکی نگیرید: اهرم = ارزش موقعیت ÷ وجه تضمین. اگر وجه تضمین را «م» بنامیم و اهرم ۱۰ باشد، ارزش موقعیت «۱۰ × م» می‌شود. پس موجودی حساب به‌تنهایی اندازه‌ی موقعیت را نشان نمی‌دهد.

برای برآورد سودوزیان ناخالص، تغییر قیمت را در اندازه‌ی موقعیت ضرب کنید. در موقعیت خرید، حرکت رو به بالا به نفع شما و حرکت رو به پایین به زیان شماست. در موقعیت فروش، جهت اثر برعکس می‌شود. با بزرگ‌ترشدن موقعیت، سود یا زیان پولی هم بزرگ‌تر می‌شود. پس یک نوسان کوچک در موقعیتی بزرگ می‌تواند زیان قابل‌توجهی بسازد.

قبل از سفارش، ریسک را به پول تبدیل کنید

قاعده ساده است: ابتدا حداکثر زیان پولی قابل‌قبول را تعیین کنید. سپس آن را با فاصله‌ی قیمت ورود تا حد خروج بسنجید. زیان ناخالص برحسب ارز مظنه = فاصله‌ی نامساعد قیمت × اندازه‌ی موقعیت. برای سنجش زیان حساب، ارز مظنه را هم به ارز حساب تبدیل کنید. این محاسبه را پیش از سفارش انجام دهید، نه پس از بازشدن موقعیت.

• ارزش موقعیت و وجه تضمین لازم را جداگانه یادداشت کنید؛ سپس اهرم را از تقسیم ارزش موقعیت بر وجه تضمین به دست آورید.
• فاصله‌ی ورود تا حد خروج را در اندازه‌ی موقعیت ضرب کنید تا زیان ناخالص برآورد شود؛ هزینه‌های معامله را جداگانه به آن بیفزایید.

چه عواملی می‌توانند نرخ ارز را جابه‌جا کنند؟

نرخ ارز با تغییر تقاضا و عرضه‌ی ارزها جابه‌جا می‌شود. وقتی سرمایه‌گذاران انتظار بازدهی بیشتر از دارایی‌های یک کشور را دارند، تقاضا برای ارز آن کشور بیشتر می‌شود. این رابطه به شرایط دیگر بازار هم بستگی دارد.

سیاست پولی و وضعیت اقتصاد

نرخ بهره و تصمیم‌های بانک مرکزی از عوامل مهم این تقاضا هستند. برای نمونه، اگر بانک مرکزی نرخ بهره را بالا ببرد، دارایی‌های آن کشور جذاب‌تر می‌شوند و ارز آن تقویت می‌شود؛ به‌ویژه اگر این تصمیم از انتظار بازار فراتر باشد. تصمیمی که از قبل قابل پیش‌بینی بود، معمولاً بخش زیادی از اثرش را در قیمت نشان داده است. ([imf.org](https://www.imf.org/en/about/factsheets/sheets/۲۰۲۳/monetary-policy-and-central-banking?utm_source=openai))

تورم بالا قدرت خرید پول را کم می‌کند. اگر مهار آن بعید به نظر برسد، اعتماد به ارز هم کم می‌شود. اگر بازار انتظار داشته باشد بانک مرکزی نرخ بهره را بالا ببرد، واکنش کوتاه‌مدت ارز می‌تواند فرق کند. رشد اقتصادی و اشتغال قوی نشانه‌ی فعالیت و درآمد بیشتر است و سرمایه جذب می‌کند. ضعف رشد یا افت اشتغال برعکس عمل می‌کند. بازار بیشتر به مسیر آینده توجه می‌کند، نه فقط به خوب یا بد بودن یک رقم.

ریسک، خبر و واکنش بازار

ریسک سیاسی، تنش یا خبر غیرمنتظره می‌تواند اعتماد و جریان سرمایه را تغییر دهد. در زمان نگرانی، سرمایه‌گذاران دارایی‌های پرریسک را کم می‌کنند و به ارزهای امن‌تر پناه می‌برند. وقتی تمایل به ریسک بیشتر شود، تقاضا برای دارایی‌های پرریسک‌تر هم بیشتر می‌شود. این واکنش برای همه‌ی ارزها یکسان نیست و به رویداد و برداشت بازار بستگی دارد.

پیش از دنبال‌کردن خبر، این چک‌لیست را مرور کنید:

چه اشتباهاتی در شروع معامله‌ی فارکس رایج است؟

خطای رایج دیگر این است که فکر کنید فارکس خرد بازاری متمرکز با یک قیمت و یک دفتر سفارش است. در معاملات خارج از بورس، طرف‌حساب و شیوه‌ی قیمت‌گذاری به ارائه‌دهنده‌ی قرارداد بستگی دارد. پس مظنه یا اجرای سفارش در دو پلتفرم یکسان نیست. پیش از معامله، در قرارداد ببینید طرف‌حساب‌تان کیست و سفارش چطور اجرا می‌شود.

هر معامله‌ی ارزی هم به معنی خریدوفروش خودِ ارز نیست. گاهی ارز واقعی را مبادله می‌کنید، گاهی قراردادی خارج از بورس می‌گیرید که سودوزیانش به تغییر قیمت وابسته است، و گاهی ابزار بورسی می‌خرید. این‌ها از نظر مالکیت، طرف‌حساب و شرایط قرارداد فرق دارند. پیش از سفارش، مشخص کنید دقیقاً کدام‌یک را می‌خرید.

خطا در خواندن نرخ و برآورد ریسک

در هر جفت‌ارز، اول ارز پایه را بخوانید و بعد ارز مظنه را. نرخ نشان می‌دهد یک واحد ارز پایه چند واحد ارز مظنه است. در موقعیت خرید، افزایش قیمت به نفع شماست؛ در موقعیت فروش، کاهش قیمت. اشتباه در ترتیب ارزها، جهت سودوزیان را وارونه می‌کند.

هزینه‌ها را هم نادیده نگیرید، چون روی نتیجه اثر می‌گذارند. هزینه‌ی رفت‌وبرگشت را با جمع فاصله‌ی خریدوفروش، کمیسیون و هزینه‌ی نگهداری بسنجید. پیش از ثبت سفارش، حداکثر زیان پولی قابل‌قبول و فاصله‌ی قیمت ورود تا حد خروج را تعیین کنید. اگر اندازه‌ی موقعیت با این دو معیار سازگار نیست، حجم را کم کنید. برای نمونه، اگر افت تا حد خروج از زیان قابل‌قبول‌تان بیشتر است، آن موقعیت بیش از ظرفیت ریسک شماست.

نشانه‌هایی که پیش از واریز باید بررسی شوند

پیش از واریز وجه، طرف‌حساب، روش اجرای سفارش، هزینه‌ها و شیوه‌ی برداشت را در قرارداد و منابع رسمی بررسی کنید. وعده‌ی سود قطعی، فشار برای واریز فوری، یا دشوارشدن برداشت، نشانه‌هایی برای بررسی بیشترند. پیش از پرداخت، وضعیت ارائه‌دهنده و شرایط برداشت را دوباره بسنجید.

چک‌لیست شروع و قدم بعدی چیست؟

پیش از واریز وجه، این چک‌لیست را کامل کنید. اول مشخص کنید دقیقاً چه قراردادی می‌خرید: ارز واقعی، قرارداد خارج از بورس یا ابزار بورسی. در معامله‌ی خارج از بورس، طرف‌حساب و شیوه‌ی اجرا به ارائه‌دهنده بستگی دارد. این را با بازاری متمرکز و دفتر سفارش واحد اشتباه نگیرید.

• قرارداد و طرف‌حساب: نوع ابزار، نام طرف قرارداد، شیوه‌ی اجرای سفارش و روش برداشت را در قرارداد و منابع رسمی ارائه‌دهنده بررسی کنید.
• نرخ خریدوفروش: فاصله‌ی قیمت خرید و فروش را پیش از سفارش ببینید؛ این فاصله بخشی از هزینه‌ی معامله است.
• هزینه‌ی رفت‌وبرگشت: فاصله‌ی خریدوفروش، کمیسیون و هزینه‌ی نگهداری را با هم جمع کنید تا هزینه‌ی ورود و خروج روشن باشد.
• اندازه‌ی موقعیت: پیش از سفارش، حداکثر زیان پولی قابل‌قبول را تعیین کنید. فاصله‌ی قیمت ورود تا حد خروج را در اندازه‌ی موقعیت ضرب کنید تا زیان احتمالی به ارز مظنه به دست آید.
• شیوه‌ی خروج: پیشاپیش تعیین کنید در چه قیمتی می‌بندید، از چه سفارشی برای خروج استفاده می‌کنید و چه می‌کنید اگر سفارش اجرا نشود.

برای سنجش ریسک، اهرم را از نسبت ارزش موقعیت به وجه تضمین حساب کنید: اهرم ۱۰ یعنی ارزش موقعیت ۱۰ برابر وجه تضمین است. در هر مظنه، اول ارز پایه می‌آید و بعد ارز مظنه. نرخ نشان می‌دهد یک واحد ارز پایه چند واحد ارز مظنه می‌ارزد. در موقعیت خرید، افزایش قیمت به نفع شماست؛ در موقعیت فروش، کاهش قیمت. مثال محاسبه را در بخش قبلی ببینید.

قدم بعدی

بعد از تکمیل چک‌لیست، مقاله‌ی بعدی را بخوانید تا تفاوت بازار نقدی، قرارداد مابه‌التفاوت (CFD)، قراردادهای آتی (Futures) و قراردادهای دائمی (Perpetual) را یاد بگیرید و نوع قراردادی را که با آن روبه‌رو هستید تشخیص دهید. در آن مقاله، ارز پایه و مظنه، تبدیل ارز و روش محاسبه‌ی سودوزیان جفت‌ارزهای غیردلاری را هم دنبال کنید.